H φοβερή Γαλλική κολλεκτίβα της Valerie κρύβει πολλούς άσους στο μανίκι της. Ένας από αυτούς είναι και ο Maethelvin. Πίσω από το όνομα κρύβεται ένας αινιγματικός άνθρωπος -ή όπως λέει ο ίδιος, ένα περίεργο, μυστηριώδες και 'δύσκολο να το πιάσεις' μέρος του εαυτού του. Πρωταρχικά, ασχολείται με την 8bit μουσική, μέσω, όμως, αυτού του project του έχει βρεί έναν τρόπο να αποδράσει από αυτήν και να χτήσει έναν κόσμο από synths με περισσότερα όργανα και πιο πολύπλοκους ήχους. O εν λόγω κόσμος θυμίζει έντονα 80's, τηλεοπτικές σειρές της εποχής, Miami, γρήγορα αυτοκίνητα και ντίσκο μπάλες!
Ο Wesley, o Mike και ο Darkus μας έρχονται από το Λονδίνο και είναι οι Let's Wrestle. 'Ωντας κοντά τόσο μουσικά, όσο και φιλικά, με τους Pete and The Pirates, οι Let's Wrestle τοποθετούνται και αυτοί στον κατάλογο της indie pop κατηγορίας, χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι είναι μια ακόμη απλή και συνηθισμένη αγγλική μπάντα. Καταδεικνύοντας ως επιρροές τους τους Television Personalities, τους Swell Maps, τους Sparklehorse αλλα και τους Art Brut και τους Black Flag, το συγκρότημα από το Λονδίνο καταφέρνει να αναμιγνύει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω μπάντες, προσδίδωντας παρ'ολα αυτά, ένα δικό του ιδιαίτερο στοιχείο που εκφράζεται κυρίως με τα νεανικά, κάπως κουρελιασμένα, και φυσικά βρετανικά φωνητικά του Wesley. Έχοντας ήδη κυκλοφορησει το ep τους, " in loving memory of... let's wrestle ", οι ίδιοι περιοδεύουν ακατάπαυστα στην Μεγάλη Βρετανία με support σε κάποια από τα shows τους, τους Glam Chops οι οποίοι αποτελούν το - glam rock - side project του Eddie Argos των Art Brut.
Η Alicia (Miss Toats)/IHEARTCOMIX το Σάββατο βράδυ θα παίζει στην πλατεία Κοτζιά μαζί με τον Pharrell/Fluokids. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τι μας είπε...
Best party ever (describe with details). Well it wasnt the biggest or craziest party ever, but I saw Todd Terje spin at this oooooold club in San Francisco. He played all vinyl. All classic disco and italo. The club had the biggest discoball in the city and the bartender/owner would pour an obligatory warm up shot down your throat when you ordered your first drink. People were twirling and dancing with their eyes closed...it felt like a real disco. No one cared how anyone looked. There were no party photographers or videos....it was all about the music.
Ingredients for a great party. Free alcohol + good music + people that don't care about 'being seen'.
Best guest (celebrity or not) ever at an IHEARTCOMIX party. Well the last 'check yo ponytail' after Coachella was pretty amazing with Erol Alkan, but also the first time that the Institubes crew came for a 'check yo' party was pretty crazy and memorable too. There's always random hollywood celebs coming to events as they venture out of the hollywood scene and into the 'hipster' world.
Best t-shirt logo at a party. 'comme des fuck down'
Top5 tunes for June 2008. Jokers of the Scene - Baggy Bottom Boys John Dahlback - I had a feeling (Roman Salzger rmx) Cut Copy - Hearts on fire (Midnight Juggernauts rmx) Lykke Li - I'm good, im gone (Black Kids rmx) anything that Hercules and love affair touches.....
What was the first thing that came to your mind when the show in Greece was arranged? I've loved greece ever since the first time I visited in 2002. My favorite part is the food, so im very excited to come back and eat some more lamb and lay on the beaches. The islands are really one of the most beautiful places that I've ever been to. And I'm also excited to play the festival because I'll be more free to play a bit more progressive stuff than I usually do.
What was your goal when you started the collaboration with iheartcomix blog and their parties? And how do you feel now that the blog has become worldwide famous? Well I began writing for bigstereo (this.bigstereo.net) one year ago. I began with no big intentions really other than to help out rchrd and travis by posting music that I had discovered and bringing new music to people. It was one of the first tiers of blogs, along with fluokids, so its pretty widely known in the blog world, which is great because those guys have the ability to expose a large number of people to new and upcoming music.
Fluokids & iheartcomix are already 3 years old. LastNightParty gave the idea for the new N.E.R.D. video "Everybody Nose". How do you see this evolving in the future? Will the mainstream come in and take over as with everything else? Of course. That's how things always work. Ideas begin in the 'underground' and once the mainstream gets a whiff of whats going on, they start to infiltrate and incorporate those ideas into their world. It's not always a bad thing. I dont think that Kanye West ruined Daft Punk forever, but there are some people who tend to stop liking something when it gets 'too cool' or 'too wellknown'. But the people who are 'ahead of the trends' will always stay ahead of the trends. So the mainstream will never infiltrate that....they won't be able to keep up.
What is your relation with record labels? Do the majors send you promos or only the indies? Do labels ask your opinion on forthcoming releases? Record labels and promotional companies finally caught on that blogs are easy/free promo for their artists so I get sent promos from big and small labels. They want as much exposure as possible, but that leads to some monotony on blogs because there's a million other blogs that get sent the same email. So then I try to be a bit more selective about what I pick to post.
Do you ever get bored at your parties today? I usually dont get bored at my own parties because I'm playing music that I like and I'm with all my friends!
Brainwash Squad / My brother the couch / God’s own medicine Plus Dots / The Velvoids / Zebra Tracks / Modrec/ The LongSands (UK) DJing in between the acts: The Fabulous Stains
Σάββατο 21 Ιουνίου
Bleeze / Τhe liarbirds / Τhe surprising reactions of victor lazzlo Τhe model spy / Τ.E.N.S / Μy wet calvin / Μary's flower superhead Τhe fuzzy nerds DJing in between the acts: Meg & Natascha
Ο Δημήτρης, ο Βαγγέλης και ο Νάσος είναι οι My Brother the Couch. Δημιουργήθηκαν το 2006, μετά τη διάλυση των Inert. Παράγουν θόρυβο για να παράγουν μουσική (στα αγγλικά ακούγεται καλύτερο). Μπόλικος πειραματισμός, ψυχεδέλεια και θόρυβος είναι λέξεις που χαρακτηρίζουν αρκετά πειστικά τον ήχο τους. Αποτελούν επίσης τα μέλη των The Bunker Syndrome, Kreeping Death και Monolithik. Την Παρασκευή 20 Ιουνίου παίζουν στη γιορτή της μουσικής στην πλατεία Κουμουνδούρου στο stage του Sonic Playground. Α, και είναι ninja…
Συνέντευξη:
Το όνομά σας εκτός από φόρος τιμής στους Mudhoney δηλώνει και κάτι άλλο για το συγκρότημα σας; Χμ… στην αρχή δεν έκρυβε τίποτα από πίσω του, απλά μας άρεσε ο τρόπος που ακουγόταν. Αργότερα καταλάβαμε ότι ταίριαζε αρκετά με τη νοοτροπία μας αφού η αλήθεια είναι ότι είμαστε λίγο τεμπέληδες. Πλέον θεωρούμε τους καναπέδες αδερφούς μας. Ναι, αυτό είναι σίγουρο.
Ποιες είναι οι επιρροές σας; Μουσικές και μη. Μερικές που μας έρχονται τώρα στο μυαλό: η μελωδικότητα σε συνδυασμό με την καταστροφή των ήχων στους Sonic Youth. Η σκοτεινή και καινοτόμος δύναμη των Suicide, Bauhaus και Velvets. Η ωμή δύναμη των Mudhoney και των Guitar Wolf. Η διεστραμμένη πραγματικότητα των Pavement. Τα blues, το punk και το desert rock. Η μεγαλοφυΐα του David Lynch και του Kubrick. Οι γρήγορες ατάκες του Woody Allen. Το σουβλάκι. Τα σκουπίδια και η σκόνη στις γωνίες. Το ψόφιο, το σάπιο και το μουχλιασμένο. Αυτά.
Ποιος άνθρωπος, καλλιτέχνης ή οτιδήποτε άλλο σας εμπνέει περισσότερο; Ο Mumm-Ra.
Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή που έχετε ζήσει ως my brother the couch; Δεν θυμόμαστε. Ήμασταν μεθυσμένοι. Αλλά γενικά περνάμε πολύ καλά σε όλες τις πρόβες και τα live.
Ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία της μπάντας; Τι είχατε στο μυαλό σας όταν ξεκινήσατε; Η αφορμή ήταν η διάλυση των Inert και η ανάγκη για κάτι καινούριο. Όταν ξεκινήσαμε είχαμε στο μυαλό μας ότι θα αποκτήσουμε χιλιάδες groupies αλλά ο κόσμος είναι άδικος.
Τι σας κάνει να γράφετε/παίζετε μουσική; Δεν ξέρουμε αν υπάρχει κάτι που μας κάνει να παίζουμε μουσική. Απλά πρέπει, αυτό μας αρέσει.
Τι ακούτε αυτό τον καιρό; Αν θέλετε αναφέρετε κάποιους μουσικούς που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον σας. Οτιδήποτε πέφτει στα χέρια μας. Από τους καινούριους μας αρέσουν πολύ οι Battles, Holy Fuck, Cold War Kids, Oneida, Animal Collective, Black Mountain, Islands, Duke Spirit, Black Lips και άλλους που τώρα ξεχνάμε. Από τους παλιούς λιώνουμε ακόμα τους Cramps, Sonic Youth, Velvet Underground, Stooges, Fall, Queens of the Stone Age, Bill Laswell, Miles Davies, Gories, Stones, Beatles κλπ κλπ κλπ.
Έχουν αρχίσει και γίνονται πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στην ανεξάρτητη ελληνική σκηνή (κυκλοφορίες δίσκων, περιοδείες ανά την Ελλάδα, live σε σπίτια και σε πάρτυ). Πως νιώθετε για αυτό; Νιώθουμε πράσινο, τιρμπουσόν και πατάτες γιαχνί.
Ποιες εγχώριες μπάντες ξεχωρίζετε; Τους Gardenbox. Αν δεν κάνουμε λάθος είναι ημίθεοι.
Συμμετέχετε σε άλλα projects; Έχουμε τρεις σελίδες στο myspace που ο καθένας μας ανεβάζει κομμάτια που γράφει μόνος του. Βρίσκονται στους top friends μας στο myspace των Couch στις τρεις πρώτες θέσεις γιατί είμαστε κωλόψωνα.
Ποια είναι η πιο πολύτιμη μουσική σας ανάμνηση; Όλα τα live καλλιτεχνών που θαυμάζουμε και έχουμε παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια. Live των Sonic Youth, Fall, Spiritualized, Queens of the Stone Age, Mark Lanegan, Black Lips, Mudhoney, Stooges, Last Drive, and you will know us by The Trail of Dead, Oneida, Deus, το Coachella και τα Rockwave. A, και το πρώτο μας live γιατί είναι και γαμώ τα κλισέ.
Πως θα χαρακτηρίζατε τον ήχο σας; Σκοτεινό, θορυβώδη και με πινελιές ψυχεδέλειας.
Ποιος είναι ο πιο όμορφος στίχος ή το πιο όμορφο τραγούδι που έχετε ακούσει; Ένα από τα καλύτερα στιχουργικά και μουσικά είναι το Phychic Hearts από τον ομώνυμο δίσκο του Thurston Moore.
Ποια είναι τα όνειρα-σχέδιά σας για το μέλλον; Θέλουμε να κάνουμε όσα περισσότερα live μπορούμε. Ίσως κάποια στιγμή να ηχογραφήσουμε ένα demo/cd, να κάνουμε μια παγκόσμια περιοδεία με βανάκι δανεικό και να πραγματοποιήσουμε μια μαζική αυτοκτονία επί σκηνής. Α, και να αποκτήσουμε χιλιάδες groupies.
Τι θα δει/ακούσει κάποιος αν σας δει live στη γιορτή της μουσικής; Θα ακούσει ένα σετ που δεν έχει ξαναδουλευτεί σε πρόβες και συμβαίνει απλά εκείνη τη στιγμή. Γενικά σχεδόν ποτέ δεν παίζουμε τα τραγούδια μας για δεύτερη φορά. Υπάρχει περίπτωση να κάνουμε και μια δυο διασκευές τις οποίες ο μάνατζερ δεν μας αφήνει να αποκαλύψουμε.
Μπορείτε να κατεβάσετε ελεύθερα όλα τα κομμάτια τους στη σελίδα τους στο MySpace.
Πρίν μερικές μέρες, κατά την διάρκεια μιας –όχι καθιερωμένης, ούτε και για μουσικούς σκοπούς- βόλτας στο MySpace, αποκαλύφτηκαν οι The Sticks. Το εντυπωσιακό ήταν οι επιρροές τους, από τις οποίες αμέσως ξεχωρίζουν οι Cobra Killer και Black Lips. Δεν είναι must-hear αυτό;! Τελικά, το ντούο από το Brighton ακούγεται σαν ένα καλά ανακατεμένο, και επιβλητικό, μίγμα από κιθάρα, χρώμα, φασαρία και ντράμς. Η μουσική τους, παρά την τρομακτική απλότητά της, θα μπορούσε κάλλιστα να επενδύει ταινία της οποίας το σενάριο κατέστρωσε ο Quentin Tarantino…
Υπάρχουν λίγα πράγματα πιο ωραία απ’ το να βλέπει κανείς ανθρώπους να πηγαίνουν ενάντια στο ρεύμα. Στη μάζα, στη μόδα, στο «γαμώ» και κοινώς αποδεκτό. Με επιρροές κυρίως από την κλασσική rock, blues και country μουσική, οι Λονδρέζοι Billy Vincent είναι μια τέτοια περίπτωση, μελαγχολικοί, ερωτικοί, χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά και σε σημεία την συνθλίβουν, όπως στο κομμάτι τους Billy's Luck. Μυρίζεις καπνό και αλκοόλ καθώς ακούς τη μουσική, κι αν έχεις λίγη περίσσια φαντασία βλέπεις και την Dita Von Teese να κάθεται στο ξεφλουδισμένο τραπεζάκι ενός υπόγειου μπαρ, απέναντι σου, παριστάνοντας την αδιάφορη κάτω απ’το μαύρο της βέλο. Όσοι δεν έτυχαν ποτέ να πέσουν επάνω στους αδικοχαμένους Crash Convention, μπορούν τώρα να απολάυσουν την καλύτερη πιθανή «εξέλιξή» τους.
Πλούσια μουσικά μίγματα, απολαυστικές χειροποίητες συσκευασίες δίσκων, αναλογική ήχοι με ψηφιακή επεξεργασία, μπόλικη δόση ρομαντισμού, εκκεντρικά και συνάμα αθώα κοστούμια, ηχητικά αστικά τοπία, όμορφη τρέλα, μελαγχολία, πόνος, απόλαυση, ηρεμία. Δυο αγόρια. Ο Άρης κι ο Λεωνίδας. Οι My Wet Calvin. Το δυο αρκεί. Πάνω στο δυαδικό σύστημα εξάλλου βασίστηκαν οι περισσότερες θρησκείες και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές.
Σχηματίστηκαν κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, το καλοκαίρι του 2004, πρόσφατα κυκλοφόρησαν την τέταρτη δισκογραφική τους δουλειά με τίτλο " Teddy" κι είναι αυτό ακριβώς που οι άγγλοι συνάδελφοι αποκαλούν: one of a kind. Η Sonic Playground είχε την τύχη να μιλήσει μαζί τους:
Ποιές είναι οι σημαντικότερες επιρροές σας, μουσικές και μη; Σπίτια αγαπημένων προσώπων, καθημερινές διαδρομές, ακροάσεις στο αυτοκίνητο, ταξίδια με τραίνο, ξενύχτια στη δουλειά και άλλα τέτοια βαρετά.
Τι μουσική ακούτε αυτόν τον καιρό; Λεωνίδας: Bon Iver, The National, Evripidis & his Tragedies, Holy Fuck Άρης: Devotchka, Pylon, Efterklang
Πως νοιώθετε για την μουσική σκηνή της Αθήνας; Ποιούς καλλιτέχνες ξεχωρίζετε, και γιατί; Κάποιους τους αγαπάμε, όπως την Μόνικα και τους My Brother the Couch, κάποιους τους θαυμάζουμε, όπως τους Mary and the Boy και τους Hometaping, κάποιoυς τους ζηλεύουμε, όπως τους Victory Collapse και τους Modrec, κάποιους άλλους τους εκτιμούμε, όπως τους Kitephonics, Νίκο Βελιώτη, Drog-A-Tek και από κάποιους περιμένουμε να την σώσουν από ψηλά, όπως οι Callas.
Τι έχετε δει να αλλάζει στον χώρο από τότε που ξεκινήσατε να ασχολείστε ενεργά με την μουσική; Aργά αλλά σταθερά, με ταχύτητα που συχνά δεν συνειδητοποιείς, τα πράγματα προχωρούν.
Γιατί αποφασίσατε να προσφέρετε όλη σας την δισκογραφική δουλειά δωρεάν; Οι κυκλοφορίες μας αποτελούσαν μέρος των live εμφανίσεών, άρα μέρος του εισιτηρίου πήγαινε σε αυτές. Οι 100-150 αυθεντικές συσκευασίες εξαντλούνταν το ίδιο βράδυ και τα δωρεάν mp3 θα είναι ο μόνος τρόπος να μας ακούσουν όσοι «δεν ήταν εκεί» ώσπου κάποιος να μας προτείνει να ανατυπωθούν όλα και να κυκλοφορήσουν σε box set, γιατί στην περιοδεία με το velvet bus μας τελείωσε και το απόθεμα που είχαμε κρατήσει για ώρα ανάγκης.
Ως αγγλόφωνο συγκρότημα πόσο εύκολη σας είναι η έκφραση σε μια ξένη γλώσσα; Πόσο σημαντικοί είναι για σας πραγματικά οι στίχοι; Έχω την αίσθηση πως αν δεν υπήρχε εκείνη η τραγική πενταετία του ελληνόφωνου ροκ του Star, οι αγγλόφωνες μπάντες στην Ελλάδα θα ήταν πολύ λιγότερες. Κανονικά θα έπρεπε να το αναφέρουμε στις επιρροές μας. Όμως, αυτό το θέμα έχει συζητηθεί τόσο που θα το γυρίζαμε σε instrumental, απλώς για να αποφύγουμε την ερώτηση. Oταν θες να γράψεις, δεν έχει και τόση σημασία για σένα αν θα είναι στα Ελληνικά, στα Αγγλικά ή σε σκίτσο. Θες απλώς να το κάνεις.
Τι σας εμπνέει; Οι αλλαγές, μάλλον.
Πώς συνδέεται το artwork των δίσκων με την μουσική σας; Το επιμελείστε μόνοι σας; Από την στιγμή που το mp3 θύμισε δια της πλαγίας οδού ότι η μουσική είναι άυλη, το να κυκλοφορείς ένα cd σημαίνει ότι έχεις να πεις και κάτι πέρα από τη μουσική, κάτι που την συμπληρώνει ή την οριοθετεί. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς.
Τι ενέπνευσε την σκηνική σας παρουσία και πως προέκυψε η ιδέα με την αμφίεση; Πάντα μας άρεσαν τα live που ήταν κάτι περισσότερο από τη ζωντανή αναπαραγωγή μουσικής. Δεν πρόκειται για κάποιο είδος performance ή παράστασης, απλά οι αμφιέσεις γίνονται περισσότερο από τη δική μας ανάγκη να υποδυθούμε ρόλους και να ξεφύγουμε από τους εαυτούς μας και τα όρια που έχουμε θέσει στις συμπεριφορές μας. Ως τώρα, έχει λειτουργήσει!
Ποιά είναι τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον; Πρόκειται να ηχογραφήσουμε με διάφορους τρόπους και σε διάφορους τόπους παλιότερα και νέα κομμάτια. Ίσως είναι η ώρα για μια κυκλοφορία σε περισσότερα αντίτυπα.
Οι My Wet Calvin εμφανίζονται στις 13 Ιουνίου στο Synch Festival (Μουσείο Μπενάκη), και στις 21 Ιουνίου στην Πλατεία Κουμουνδούρου (Γιορτή της Μουσικής).
Όλες οι ηχογραφήσεις τους υπάρχουν ως free downloads στην ιστοσελίδα τους.
Το όνομα της είναι Ciara Haidar. Της αρέσει το πιάνο και της αρέσει να τραγουδάει. Της αρέσει το Λονδίνο και ο Shostakovich. Της αρέσει να ντύνεται γελοία και να ανακαλύπτει καινούριες λέξεις στο λεξικό. Της αρέσει να φοράει το κόκκινο κραγιόν του Dior που αργεί να φύγει από τα χείλη και να παίζει ντραμς σαν αγόρι. Της αρέσει ο Woody Allen και το σπανάκι, η Βηρυτός και τα αυθόρμητα γέλια στο λεωφορείο, το γνήσιο σοκολατούχο γάλα και οι γυναίκες, ο Μάρλον Μπράντο στο ‘λεωφορείον ο πόθος’ και το ουίσκι. Της αρέσουν πολλά ακόμη αλλά είναι περιττό να αναφερθούν. Η μουσική που γράφει και παίζει μοιάζει με κάμπαρετ ποπ με τζαζ και φολκ σταγόνες. Έχει μοιραστεί τη σκηνή με τους Frank Turner και Andy Yorke, αν αυτό σημαίνει κάτι. Και είναι φίλη με τον The Pan I Am και τους Scallywags, αν επίσης αυτό σημαίνει κάτι. Συγκρίσεις με την -χωρίς τις ζαρτιέρες- Amanda Palmer των Dresden Dolls πιθανότατα να τη γοήτευαν. Και τελικά η φωνή της μπορεί να θυμίζει Kate Nash, μόνο που η Ciara δεν είναι πλέον κοριτσάκι, αλλά μια σπουδαία κυρία…
Οι TheDeathSet είναι ο Johnny, ο Peter, o Japhnet και ο Joey. Τα παιδιά από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα ακόμα electro/punk σχήμα το οποίο παρ΄ όλα αυτά καταφέρνει να ξεχωρίζει απο το πλήθος τόσο με την ποιότητα των κομματιών του, όσο και με την ανωριμότητα των μελών του, κάτι που γίνεται παραπάνω από εμφανές στον ήχο τους. Χαρακτήριζοντας τους εαυτούς τους ως μια ''spazzy lo-fi cross genre punk'' μπάντα, οι TheDeathSet έχουν ήδη κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμουμ τους, ''Worldwide'' το οποίο έχει λάβει ποικίλες (άλλες καλές και άλλες μέτριες) κριτικές από έντυπα όπως το Artrocker, το Vice αλλά ακόμη και από την εφημερίδα The Guardian. 'Οπως και να'χει, και κρίνωντας από τα τραγούδια τους στο MySpace, οι TheDeathSet είναι μια νεανική μπάντα που κάνει αυτό που θέλει όπως ακριβώς το θέλει, δηλαδή με το να τα σπάει (μερικές φωτογραφιές τους είναι άκρως διαφωτιστικές πάνω σ'αυτό το θέμα). Tέλος, στις μάλλον άπειρες συναυλίες που έχουν κάνει, οι TheDeathSet έχουν ανοίξει για συγκροτήματα, όπως οι Suicide, οι Mika Miko, οι Spank Rock, οι Pre αλλά και αμέτρητοι άλλοι δίνωντας έτσι ένα στοιχείο σχετικά με το που στέκονται αλλά και το τι ακριβώς κάνουν.
